Sloerig

Vanmorgen sprong ik heel opgewekt, achter in de auto, in de veronderstelling dat er lekker gewandeld zou worden. Helaas, het ging richting dierenpraktijk waar ik op de behandeltafel belandde. Grrrrrr.

Dit was dus niet mijn idee van een dagje uit. Er moesten foto's gemaakt worden van mijn botten, waf, waf.
En er werd ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om een foto van mijn dikke teen te maken.
Maar eerst werd ik door middel van een roesje in slaap gebracht, zucht.

Toen gingen ze met me rijden, niet dat ik dat echt mee kreeg hoor. Ik was helemaal onder zeil.
Mijn dikke teen bleek zwaar gekneusd te zijn, dus wandelen aan de riem en niet te ver. Grrrrrr.
En wat de foto's van mijn botten betreft, dat moeten we nog even afwachten.
Die worden opgestuurd, waf, woef.


En nu ben ik nog steeds een beetje "sloerig in de rakker", ofwel een beetje duffig.

Rintje en ik..........

Vreemd!

Tijdens onze wandelingen komen we soms toch wel hele vreemde dingen tegen. Zo liep ik gisteren met het baasje en buurvrouw Ria (waf, het was weer maandag) door een hele mooie beukenlaan bij De Lutte.

Met bomen, die wel groeiden tot in de hemel, waf, woef.
Blijkbaar spookt het daar soms in de nacht. Baasje en tante Ria, hadden het over witte wieven en de helhond.
Af en toe zag ik ze soms ook heel schichtig achterom kijken.
Vooral die helhond zat ze erg dwars.
Opeens een kreet, buurvrouw Ria in de bocht. Jaagt ze je eerst de stuipen op het lijf en dan.................

waf, woef, wil ze alleen maar laten zien, dat haar naam in de boom gekerfd is.
Nou, volgens mij, buurvrouw, is Ria een veel voorkomende naam en is het vast een andere Ria geweest die in die boom heeft zitten snijden.
Lekker belangrijk, toen wij in de Lutte arriveerden, dat was pas belangrijk.
Staat daar toch een grote nephond op een sokkel.

Daar moest ik toch wel even het fijne van weten. Dat bleek dus de bewuste helhond te zijn. Het spook van baasje en buurvrouw Ria.
Eng beest hoor, als mensen die vroeger tegen kwamen, sprak men over de dood. Waf, dat was dus niet best grrrrrrrr.

Gelukkig lijk ik maar een ietsiepietsie op dat rare beest. Oké, ik heb ook grote oren, maar niet zo groot. En waf, ja, ik ben ook overwegend zwart, maar ik heb ook hele mooie roodblonde lokken.
Maar het allerbelangrijkste, ik ben geen enge hond. Baasje zegt nl. altijd dat ik heeeeeeeeel errrrrr lief ben.
En ik vind mezelf ook veel knapper, waf, woef.

Sociodag!!!!!

Baasje was vanmiddag weer van alles aan het verzamelen, fototoestel, filmcamera, nog een filmcamera, 4 pensstaafjes en volgens mij ging er nog veel meer in die rose tas van haar.
Waf, woef, zucht, het zal toch niet waar zijn, volgens mij gaat ze weer naar dat grut in Markelo.
Ik kreeg weer wat lekkers, een aai over mijn kop en:" Kyrah gaat oppassen", en weg was ze. Grrrrr.

Maar nu kan ik net als al die andere fans genieten van de laatste soapaflevering van de of Dracc's girlies en dat is ook wel wat waard. Dus fans, woef, waf, een bak met lekker water, een zak met brokjes corn, lekker chillen op mijn nep Bidiabed, laat maar komen die film...........

Naar school

Als op zaterdag de wekker afloopt, wordt ik altijd heel blij. Het is dan namelijk weer tijd om naar school te gaan. Baasje heeft dan altijd van die lekkere snoepjes in haar zak (stukjes geroosterde lever) en daar doe ik waf, woef een moord voor, nou ja, niet echt hoor.
Vanmorgen had mijnheer Hans wel iets heel leuks uitgedacht. Er lagen allemaal hindernissen in de hal en daar moesten we op, doorheen, onderdoor enz. enz. Maar hartstikke gaaf, waf, waf.

Ik zal jullie eerst even voorstellen aan mijn medeklasgenoten. Van links naar rechts zijn dat:
 Faiza, Modjo, Charlie, Rintje en ik dus. Baasje zegt altijd dat Modjo, de kleinste maar ook de beste van de klas is. Grrrrrrrr.

Meestal ben ik als laatste aan de beurt. Dat vind ik heel moeilijk hoor. Dan moet ik namelijk heel lang af liggen en dat is tussen ons gezegd en gezwegen niet mijn sterkste punt.
Baasje zegt ook steeds tegen mij, dat we daar in Frankrijk echt mee gaan oefenen. Want ik zal en moet "luuustern".
"Kom op Rintje, iets sneller graag, nu wil ik laten zien wat ik kan, woef, waf".

Dit noemen ze de kattenloop. Is heel smal hoor, maar ik ben grote hoogtes gewend, dus vind ik het geen probleem.
Baasje moet mij soms afremmen, anders ga ik te snel.
Grahaha.

De tunnel vind ik het mooist, als je daar heel snel doorheen rent, roffelt dat zo mooi.
Meestal ben ik sneller dan het baasje. Zou het niet gaaf zijn als de baasjes ook door de tunnel zouden moeten?
Zal mijnheer Hans de volgende keer eens lief aankijken, misschien doet hij dat wel, maar dan moet hij wel zelf het goede voorbeeld geven, toch?

Dit noemen ze de wip, wap. Raar woord hoor, ik moet daar super langzaam overheen lopen, in het midden stoppen.
En dan, waf, waf, wipt mijnheer Hans, of is het wapt?, dat ding naar beneden.
Woef, koud kunstje!

Daarna ging het opwaarts over de schutting, maar wel netjes over de zwarte streep.
Waf, woef, ik zal blij zijn, als ik over een week de echte hoogtes in la douce France weer kan beklimmen. Dit is wel een beetje nep hoor!

En dan fans, gaat het met een rotgang, ofwel in de 5e vitesse over het haagje.
Vinden jullie ook niet dat ik geweldig hoog kan jumpen?
Baasje is altijd bang dat ik thuis over het hekje spring, grahaha.




Het was in ieder geval vanmorgen een geweldig leuke les. Gelukkig mag ik nog een keer, voordat we weer vertrekken naar la douce France. Ik zal het echt gaan missen, hoor, ook al is mijnheer Hans soms heel streng woef, waf.
Juf Anita nog bedankt voor het maken van de foto's. Woef, waf, woef.

Herkansing

Na een week van huisarrest en het dragen van verschillende schoentjes, mocht ik vanmorgen weer met buurvrouw Ria en het baasje mee, om te wandelen.  Terug naar de Archemerberg, want dat zat de dames nog vreselijk dwars. Verdwalen in Nederland, dat kan natuurlijk niet.

Laten we dit keer maar de groene route lopen, dames, dan gaat het vast en zeker goed.
Het was prachtig in het bos, maar we moesten gelijk al een klein klimmetje maken, ofwel 30 treden bestijgen.

Woef, woef, die dames liepen te puffen en te hijgen, maar ik ging met gezwinde spoed bergopwaarts en had zelfs nog de energie om een mooie stok mee te nemen.
Leuk souvenir, waf, waf.

Ze waren dan ook blij dat we de top bereikten.
Dus even van het uitzicht genieten en toen op de foto voor de thuisblijvers.

Natuurlijk moest ik wel even kijken of we nog steeds de juiste route volgden.
Woef, waf, het gaat helemaal goed, dames:" follow the leader", en daar gingen we weer.

We kwamen ook nog langs een hele kudde shoarma-vlees. Waf, woef fans, het water liep me in de bek. Al die malse billetjes. Grrrrrrr.
Baasje had voor mij jammer genoeg alleen maar een afgekloven appel.

Na anderhalf uur gelopen te hebben, nog gauw even kijken of we nog steeds goed liepen. Maar geen centje pijn. Dit keer verliep alles op rolletjes en keerden we tevreden terug naar ons autootje.
Het was toch een hartstikke gave tocht. Woef!

Zielig!

GRRRrrrr, ik vind mezelf heel zielig, ik ben namelijk loops, dus dat betekent dat ik weer dat akelige broekje aanmoet.
Helaas zijn die alleen maar verkrijgbaar in de kleuren zwart, zwart en nog eens zwart.



Misschien moeten we weer eens naar die bijzondere dierenspeciaalzaak in de P.C., die hebben vast wel een frivoler broekje, roze, met kantjes bv. Moet het baasje toch maar eens lief aankijken.

En dan ben ik ook nog geblesseerd. Zondag ben ik ergens ingetrapt en toen is het velletje tussen 2 tenen ingescheurd. Ik kon wel janken (heb ik ook gedaan hoor). Dus toen moest ik naast het saaie broekje ook nog een schoentje aan.



Dus voorlopig geen stoere wandelingen, maar kleine eindjes huppelen.
Vandaag heeft het baasje in plaats van het schoentje er een fleurig verbandje om heen gedaan.
En wat dacht je wat, dat matcht ook nog met haar sokken, grahahahaha.